«رويداد» در نمايش

      بيشتر بازيگران اين کلمه را با دو معنای متفاوت به کار می برند. قديمی ترين معنای اين واژه را ارسطو بيان کرده است؛ وی برای توضيح نيروی اصلی که نمايشنامه را به پيش می برد, عبارت «رويداد دراماتيک» را در بيش از دو هزار سال قبل به کار برده است. برای مثال بر طبق نظر ارسطو «رويداد دراماتيک» نمايشنامه «باغ وحش شيشه ای» اثر تنسی ويليامز می تواند نبرد ميان احساس تعهّد تام نسبت به خانواده ,به عنوان مرد خانه, و نياز وی برای زندگی کردن مطابق ميل خودش  باشد. حوادث نمايشنامه به دليل وجود اين کشمکش اساسی بين نيروهايی که در تقابل هم قرار گرفته اند, اتفاق می افتد.

      از آغاز قرن 20 به تدريج واژة «رويداد» در معنای ديگری غير از آنچه ارسطو در روند بازيگری به آن اشاره داشت به کار گرفته شد. کارگردان بزرگ روس «استانيسلاوسکی» روش خود را بر اين پايه قرار داد که هر عملی که بازيگر به عنوان يک شخصيت انجام می دهد بايد از نظر احتياج درونی آن شخصيت قابل توجيه باشد. وی در اين باره می گويد:«هيچ يک از اعمال جسمانی بازيگر جدا از خواست ها,کوشش هايش در جهتی خاص و هدفی معين نيست… هر چه بر روی صحنه اتفاق می افتد هدفی کاملاً مشخص دارد.»

      به گفته «استانيسلاوسکی» نيازها, اهداف و آرزوهای شخصيت سبب می شود که وی عملی را ـ که آن را« رويداد» می نامد ـ در جهت بر آوردن خواستة مورد نظرش ـ که آن را هدف می نامد ـ انجام دهد ؛ به عبارت ديگر نياز انجام رويدادی را که در جهت هدف است موجب می شود.